Dün Özgecan’ın vahşice katledilişinin 4. Yıl dönümüydü. Bir kere daha üzüldük. Bir kere daha yıkıldık. Bir kere daha insanlığımızdan utandık.

Bir genç kız, pis arzuları olan sapıklar yüzünden vahşi bir şekilde katledildi.

İnsanlık yıkıldı. İnsanlık kirlendi. İnsanlık öldü.

Bir annenin “ Çok acı çekmiştir, keşke kurşunla öldürselerdi” dediği an insanlık çoktan bitmişti. Bir anneye bunu söyletmek gerçekten insanlığın bittiğinin en net resmidir bence.

Halk ayağa kalktı. Protestolar, bildiriler, adalet arayışları…

Peki Özgecan’la bitti mi? Hayır bitmedi ne yazık ki. Durmadan devam ediyor ne yazık ki bu şekilde yapılan vahşetler.

Özgecan’ a yapılan zulüm ne yazık ki, başka Özgecanlara da yapılmaya devam edildi. Kim unutabilir ki olanları. Sadece insanlığını kaybetmiş, kafasını toprak altına saklamış kişiler unutabilir.

Bu zamansız ölümleri unutmayı, meşrulaştırmayı hangi vicdan kabullenebilir. Bırakır mı peşinizi günahsız yavruların sapıklar tarafından hayatlarından koparılmaları.

Nasıl unutabilirsiniz ki? Ya da hangi birini unutabilirsiniz.

Özgecan’ı mı?

Güzeller güzeli minik Leyla’yı mı?

Küçük Ceylin’i mi?

Sedanur’u mu?

Eylül’ü mü?

Ve daha bir sürü yitip giden can…

Hangisini unutabilirsiniz. Unutursanız kalbiniz kurusun.

 

 



Kategoriler

hasiltogel.xyz