Hayatındaki bir insanı kaybedince insan bu güne kadar yaşadıklarını gözden geçirmeye başlıyor.   Aslında her şeyi anlık yaşıyoruz.  Hiçbir şeyin kıymetini   bilmeden  değer  vermeden  yaşıyoruz. Ne  yaşadığımız  acılar  için ne  de  mutluluklar  için Allaha şükrediyoruz. Hep  memnuniyetsiz  bir  şekilde  yaşamaya devam   etmiyor muyuz  sizce? Aldığımız  bir  haberle  dünyamız  başımıza  yıkılırken diğer  bir  haberle  mutlu olabiliyoruz .  Ne yazık ki   dünyanın   döngüsü  bu.  Bu şekilde yaşamamız lazım  yani yaşamak  zorundayız.    

Bizim en büyük  sorunlarımızdan biri bencil bir insan olarak  yaşamamız bana göre.  Yani sadece kendini düşünen  kendinden  başka bir insanın  acısına ve mutluluğuna saygı duymayan  hep benim  hep benim olsun  düşüncesiyle ömrünü geçiriyor olmamız.

Bir hafta önce hayatımdaki en önemli insanlardan birinin yaşadıklarını görünce, benim bu güne kadar sorun haline getirdiğim bir sürü olayın ne kadar boş olduğunu anladım.

Hayata onun gözüyle baktım.  Onun ne yaşadığını bilmeden ne kadar kapris  yapıp her şeyi abartmışım.  Başıma en ufak bir şey geldiği zaman her  şeyin  sonuymuş   gibi  davranmışım meğer.

Ama hiç bir şey için  geç  değil  olmamalı  da  zaten.  Yaşadığımız şeylerden kendimize pay çıkarmalı ona göre yaşamalıyız.   İnsanlar hayatları boyunca olumsuzluklarla karşılaşabilirler. Önemli olan bu olumsuzlukların kendilerini esir almasını ve karamsarlığa sürüklemesine izin vermemektir.

Bunun üstesinden gelebilmenin tek yolu, acıyı da sevinci de paylaşabilmekten geçer.

Örneğin üzgün ve mutsuz  olan  bir  kişi  hissettiklerini  karşı   tarafa  açtığı   zaman   insanlar kendisine yardım etmeye ve   destek   olmaya çalışacaktır. Aynı  şekilde  mutlu olan bir insan  mutluluğunu  paylaştığı  zaman  hissettiklerimizin  önemi  daha çok  artar,  mutluluğumuz   çoğalır .   . Yaşadığı  olumsuz   durumlarda  insanlardan  destek   gören kişilerin  acıları az  olsa  azalır .  Onun  için  hayatın  ve yaşamanın  kıymetini  bilelim  birbirimizi  kırmadan,  üzmeden, incitmeden  ve yaşanılan her şeyi çok büyütmeden yaşayalım.



Kategoriler