Aslında bizden yani sağlıklı olarak addedeceğimiz bireylerden bir farkları yok…

Engelli bireyler hayata tutunmak için aslında o kadar fazla çaba gösteriyor ki…

Biz sağlık bireyler ne kadar görmezden gelsek de…

Hayatlarını kolaylaştırmak aslında çok kolay… Ama sanıyorum ki BANANECİLİK bizlerde biraz daha fazla…

Engelli araç parkını işgal ederiz..

Ayakları sağlam olan insanın dahi aşamayacağı REFÜJLER yaparız…

Görme engelliler için çizilen çizgilere illa ki satacak bir eşya koyarız olmadı AĞAÇ DİKERİZ…

Engelliler için yapılan kaldırım inişlerine araç parkederiz…

Yaparız yani…

Sonra gün gelir önemli bir gün olur herkes çıkar “Hepimiz Aslına Engelli Adayıyız” tarzında cümleler kurar…

Sadece söylemlik cümleler gibi geliyor… Çünkü yapılanlar ile söylenenler birbiri ile örtüşmüyor…

Çünkü bizler o engelli vatandaşların ANNELERİ kadar düşünmüyoruz onları…

Bir anne ve baba için belki de en büyük acı çocuklarının hayatlarını kaybetmesi…

Ama şunu da biliyoruz ki aile bakımına muhtaç engelli bireylerin anne ve babalarının tek korkuları ise evlatlarından önce hayatlarını kaybetme korkusu… Ne acı…

Ben ölürsem çocuğum ne olur? Onun eli ayağı gözü kim olur düşüncesi ne korkunç..

Sadece bir gün için değil ömür boyu Engelli Bireyleri anlama ve onlar için yardımcı olabilme gücü versin inşallah…

 

 



Kategoriler